Historia Street Fighter IV osadzona jest pomiędzy drugą, a trzecią częścią. Podstawą dla czwartej części jest Street Fighter II, który teraz jest już prawdziwym klasykiem. Twórcy gry chcą jak najbardziej nawiązywać do tej części, dlatego też, jeżeli ktoś pamięta coś z “dwójki”, to tutaj połapie się we wszystkim od początku. Twórcy mówiąc, że gra będzia nawiązywać do Street Fightera II, nie mają na myśli grafiki, która w najnowszej części ma być w pełni trójwymiarowa. Lecz nie obawiajcie się, ponieważ rozgrywka nie przeniesie się w trójwymiar, tak jak to możemy zauwazyć np.: w serii Dead or Alive. Tutaj nadal będziemy widzieć bohaterów z boku i nie będziemy wchodzić w głąb planszy, ponieważ gra wtedy straciłaby (wg. mnie przynajmniej) sens.

Wcielamy się w pewnego myśliwego, który przez przypadek stał się świadkiem zabójstwa jednego z tamtejszych dostojników, mało tego dodatkowo jest on oskarżony o tą zbrodnię. Tak więc, naszym zadaniem będzie oczyszczenie się z zarzutów i uratowanie naszych rodziców, którzy zgodnie z tamtejszym prawem mają zostać oddani w ofierze. Kluczem do rozwiązania zagadki będzie naszyjnik, który posiadała ofiara.

Tak jak w każdej przygotówce Cryo, tak i w Aztec swoboda poruszania się jest ograniczona. Przeskakujemy z jednego miejsca na drugie, swobodnie się rozglądamy, a świat gry jest statyczny z minimalnymi animacjami. Graczom bardziej wymagającym z pewnością się to nie spodoba i będą zawiedzeni. Grafika gry to jej najsłabsze ogniwo. Odznacza się małą rozdzielczością, bo zaledwie 640×480, wszystko jest wykonane niestarannie i jest lekko rozmazane.

Co innego można powiedzieć o oprawie muzycznej gry. Bardzo ciekawa melodyjka w tle i co najważniejsze interesujące głosy, których użyczyły gwiazdy krakowskiego teatru wraz z Piotrem Fronczewskim. Niestety poza melodią i dialogami nic innego o dźwięku nie można powiedzieć. Brakuje mi tutaj odgłosów natury, śpiewu ptaków czy odgłos strumyku. Jeśli jesteś fanem gier przygodowych tak jak i ja, musisz koniecznie sięgnąć po Aztec.

Co prawda pod względem wizualnym gra nie zachwyca, ale jej fabuła jest czymś nadzwyczajnym co czyni ją bardzo wyjątkową. Szczególnie polecam ją młodym graczom, bo to właśnie z myślą o nich tworzono Aztec.

Przede wszystkim, został zlikwidowany problem ogromnie długiego czasu ładowania się gry. Bywało, że zanim gra wczytała się nie jeden z nas mógł skoczyć do sklepu po kawę i pączki. Na szczęście mamy to już za sobą. Poprawie uległ też system walki, który oferuje nam jeszcze bardziej emocjonujące i widowiskowe pojedynki. Retusz przeszła także mimika twarzy, która już całkiem realistycznie oddaje nastroje bohaterów gry. Do gry dodano również nowe animacje Geralta, głównego bohatera w scenach dialogowych.

Fanom do gustu powinno przypaść przede wszystkim narzędzie do tworzenia własnych przygód. Dzięki temu sprytnemu elementowi możemy sami wykazać się talentem reżyserskim i zaprojektować swoją wersję przygód sławnego wiedźmina.

Oprócz tych wszystkich niezbędnych poprawek w grze nie zmieniło się nic. Ciągle widzimy tą wspaniałą, szczegółową, grafikę, ciągle słuchamy tych niesamowitych dialogów, które czasem nie jednego przyprawiają o dreszcze a innym razem wywołują niekontrolowany atak śmiechu. Ciągle mamy do czynienia z ogromną grywalnością i niesamowitą fabułą, jaka toczy się w grze. Tytuł serdecznie polecany dla wszystkich fanów przygodówek i gier RPG.

Gra opowiada o eksplozji sarkofagu umieszczonego przy elektrowni jądrowej. Olbrzymie chmury radioaktywnego pyłu osiadają na ogromnej przestrzeni wokół elektrowni przynosząc tym samym śmierć roślinom, zwierzętom i ludziom. Cały obszar został otoczony przez armię, a eksperci nie znają przyczyn tego co się stało. Na dodatek na obszarze skażenia dochodzi do dziwnych odkryć. Zwierzęta porażone przez pył radioaktywny zaczynają się mutować, przemieniać w groźne stworzenia. Katastrofa, mutanty, anomalie i skażenie – wszystko razem wyglądało jak dokładnie zaplanowana konspiracja. Mija trochę czasu, zanim człowiek może wejść w skażoną strefę nie narażając życia. Tak powstaje drużyna śmiałków, zwanych Stalkerami, którzy na zlecenie chętnych firm przynoszą z niebezpiecznej strefy próbki roślin i innych organizmów.

STALKER Shadow of Chernobyl nie należy traktować jako zwykłego shootera, w którym bezmyślnie przechodzimy poziom za poziomem. Tu w każdym zadaniu należy uważnie eksplorować dany teren, odnajdywać artefakty, eliminować przeciwników, którzy staną nam na drodze i zagrożą naszemu życiu oraz komunikować się i współdziałać z innymi stalkerami.

Historia Gears of War 2 rozpoczyna się sześć miesięcy po zakończeniu pierwszej części, gdy większość obcych została unicestwiona, wielkim wybuchem znanym z jedynki. Ludzie zaczęli chorować na bardzo ciężką chorobę, a ostatnie legiony szarańczy zamieszkują podziemnie tunele pod ziemią. Wynaleźli oni technologię pozwalającą spod ziemi, niszczyć całe ludzkie miasta. Naszym zadaniem jest powstrzymanie obcych od zagłady ludzkości, jednakże to nie jedyny wątek w grze. Podczas jednego ze starć zaginęła żona naszego przyjaciela – Doma, który podczas wojny z szarańczą szuka swojej żony.

Oprócz starych postaci znanych z pierwowzoru, pojawią się zupełnie nowe postacie niezależne, które pomogą nam w straszliwym boju o dominację nad planetą. Pojawiły się również nowe zabawki to eksterminacji oponentów, jak i sami nowi przeciwnicy, a więc znowu szykuję się krwawa jatka z wykorzystaniem osłon. Niektóre misje przejdziemy na różnych pojazdach, jak i np. na Brumaku(!!). Brumak to gigantyczny potwór szarańczy, którzy posiadacze Xbox 360 mogli tylko liznąć na filmikach. W wersji pecetowej mieliśmy możliwość zabicia jednego takiego stwora, w GoW II, będą ich dziesiątki, równie silnie jak w jedynce. Gra jest szybka i widowiskowa, sceny walki są okrutne i krwawe, ale jednocześnie i pasjonujące. Całą kwintesencją jest tryb co-op jak i multi, który został ulepszony w tej części, dzięki czemu zabawa jest dwa razy lepsza niż w jedynce.

Całą grę nosi na swoich barkach silnik graficzny Unreal Engine 3 (a dokładniej nowsza generacja – 3,5), która świetnie się sprawdza w tego typu grach po prostu rewelacyjnie, bez przeszkód można nazwać tą grę jedną z najlepszych odstresowywaczy po ciężki dniu pracy, w końcu nie często nadarzy się okazja przecięcia naszego przeciwnika na pół piłą elektryczną.

Gra jest wykonana bardzo ciekawie tak, jak jej misje. Nie brakuje w nich oryginalnego poczucia humoru ale można się przyzwyczaić, tym bardziej jeśli znamy bohaterów, którzy nam te misje zlecają. Głównymi bohaterami są oczywiście gwiazdy światowej deski. Możemy nimi grać lub stworzyć własnego bohatera. Każda gwiazda, na każdym poziomie zleca nam zadania, charakterystyczne dla swojej osoby. Można się domyśleć, że np. sam mistrz, Tony Hawk, będzie nam zlecał dużo trudnych do wykonania i technicznych tricków, a Bam Margera dziki rajd przez miasto na złamanie karku. Mapy są naprawdę duże i obfitują w mnóstwo ale to mnóstwo miejsc do ewolucji na desce. Są bardzo kolorowe i ciekawie zaprojektowane dlatego nie nudzą się prawie wcale. Każdy znajdzie coś dla siebie bo mamy tu i Londyn, i Chicago a nawet Alcatraz. Map jest wiele i każda bardzo pomysłowa. W miarę przechodzenia kolejnych misji zdobywamy punkty, które możemy zamienić na doświadczenie naszego zawodnika np. umiejętności ewolucji czy szybkość.

Bardzo dobrym okazał się pomysł, że gracz może stworzyć własny park rozrywki. Mamy tutaj do dyspozycji naprawdę imponującą gamę wszelkiego rodzaju gadżetów z których możemy zbudować prawdziwy, profesjonalny skatepark.

Grafika jest zrobiona bardzo ładnie, wszystko jest dokładne i kolorowe, poruszamy się płynie we wszystkich elementach mapy. Naszej rozgrywce towarzyszy świetnie dobrana muzyka także można wsiąknąć w komputer na długie godziny. Gra jak najbardziej polecana wszystkim fanom serii.

Wcale nie gorzej niż pierwsza. Programiści znów spisali się bardzo dobrze. Jak zwykle bywa w gangsterskich porachunkach, gra wprowadza nas w niepowtarzalny, niespotykany nigdzie indziej klimat. Trzeba przyznać, że Godfather jest klasą samą dla siebie i wielu ludzi się ze mną zgodzi.

Tym razem fabuła przedstawia się troszkę inaczej. Jesteśmy już zaufanym pracownikiem Dona – Michaela Corleone. Z ważnych powodów musi on opuścić Amerykę i zostawia nam swój nowy dobytek – tereny zachodniego wybrzeża. No cóż, nie możemy zawieść zaufania głowy rodziny i musimy zaopiekować się oddanym terytorium a nie jest to wcale proste. Miasto jest duże, obfitujące w firmy, zakłady, sklepy i inne instytucje przynoszące dochody. Nie ma sielanki. Don wyjechał więc inne rodziny spodziewają się, że zdobędą miasto. Naszym zadaniem jest wybić im to z głowy i utrzymać władzę. Na początku oczywiście, żeby zdobyć respekt innych musimy pokazać wszystkim że mamy duże j… ambicje i nie damy sobie dmuchać w kaszę. Zwiedzamy teren, poznajemy ludzi, dajemy do zrozumienia wszystkim, że nie ma żartów.

Grafika jest na dobrym poziomie, gra jest dynamiczna a wszystkie widoki i modele postaci przyciągają wzrok. Przerywniki wideo urozmaicają rozgrywkę. Nie ma tutaj jakiejś rewolucji co do obrazu ani dźwięku ale jednak dobre zgranie tych dwóch rzeczy daje o wiele lepszy efekt niż kosmiczne rozdzielczości i efekty.

Gra jest bardzo ciekawa i przede wszystkim kolorowa. To jej główny atut. Poruszamy się w naprawdę bajkowym świecie, który jest śliczny. Wszystko jest kolorowe, bardzo ładne i dopracowane do najmniejszego szczegółu. Nie można narzekać na nudę. Cały czas jesteśmy w ruchu. Czasem na naszej drodze stanie kilku przeciwników, właściwie to jest ich całkiem sporo i musimy ich pokonać a gdy już to zrobimy, dostajemy punkty zdrowia.

Mamy to szczęście, że wydany został także polski podkład dźwiękowy i jest on niesamowity. Każdy głos, wszystkie dialogi, wszystko jest dopracowane perfekcyjnie. Nie brakuje tu poczucia humoru co szczególnie przypada młodszym graczom do gustu.

Grafika jest bajecznie piękna, można o niej opowiadać do znudzenia. Wszystko jest bardzo kolorowe i niesamowicie cieszy oczy. Wydaje się nam jakbyśmy oglądali trójwymiarową bajkę niż grali w jakąś grę.

Przechodzenie gry Rayman nie jest wcale takie łatwej, jakby się mogło wydawać. Czasem, żeby przejść do kolejnego poziomu trzeba będzie ruszyć głową. W trakcie rozgrywki spotykać się będziemy także z bossami i da się ich pokonać tylko w pewien wyznaczony sposób, który musimy odkryć.

Gra niezwykle kolorowa i zabawna przeznaczona zarówno dla młodszych graczy ale także dla tych którzy po prostu chcą świetnie się bawić.

Małą ilość wozów w pełni rekompensuje nam ilość tras, a jest ich aż czterdzieści. Zwiedzamy między innymi Rosję, Skandynawię czy Finlandię. Każdy z tych odcinków ma swój niepowtarzalny klimat co znacznie urozmaica rozgrywkę i poprawia jakość gry. Trasy zarówno pod względem wizualnym jak i trudnością i ułożeniem trasy prezentują się wspaniale.

Grafika przedstawia się naprawdę znakomicie. Modele aut i tras są wykonane bardzo szczegółowo. Oko cieszą refleksy świetlne i efekty specjalne. Jedyną wadą gry jest fakt, że przy wszystkich włączonych efektach graficznych gra na słabszych komputerach niestety zaczyna się przycinać co bardzo irytuje. Aby uniknąć takiej sytuacji niestety trzeba te efekty wyłączyć. Dźwięk również stoi na wysokim poziomie. Nie wszystkim może spodobać się ścieżka dźwiękowa użyta do wykonania gry, lecz nic nie stoi na przeszkodzie aby ją wyłączyć. Gra ogólnie wykonana jest bardzo dobrze i nie posiada żadnych wyraźnych wad. Polecana dla wszystkich fanów wyścigów a szczególnie dla tych którzy lubią ścigać się starszymi autami.

Na razie wiadomo, że w Chinatown Wars prym wieść będzie fabuła zawierająca utarczki mafijnych organizacji przestępczych z Korei i Chin. Główny bohater nazywał się będzie Huang Lee. Przedstawia się go jako członka, młodego chińskiej Triady. Lee wyjedzie do Liberty City po tym jak zamordowany zostanie jego ojciec. W Liberty City będzie chciał przekazać wujkowi przebywający w rodzinie od pokoleń miecz Yu Jian. W drodze cenny dla rodu przedmiot zostanie uprowadzony. Wtedy pojawia się główny motyw – zemsta: za śmierć ojca i kradzież miecza. Przewiduje się 70 misji.

Jak bywało w latach poprzednich nieletni fani serii nie mogą liczyć na łatwy dostęp, bowiem nie wprowadzona zostanie żadna cenzura, więc będzie to gra przeznaczona dla dorosłych.

Na oceny przyjdzie pora, ale „maniacy” GTA nie powinni być rozczarowani, bowiem fabuła zmienia się, lecz mimo wszystko przypomina poprzednie wersje. Pozostaje poczekać i przekonać się na własnej skórze co tym razem producenci nam zaproponują.